Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Donderdag 29-06: Het is klein en het ligt...

Esther ligt in mijn armen, linkerhand tot een vuistje gebald, en daar ligt ze op te sabbelen. Heldere blauw-grijze ogen kijken levendig de kamer rond, naar mij en om zich heen. Ze is nu negen weken en dinsdag, twee maanden en een dag oud, is ze voor de tweede keer naar het consultatiebureau geweest.

Esthertje is nu 58 centimeter lang en weegt 5180 gram. Qua lengte en gewicht net iets boven het gemiddelde. Ook verder doet ze het prima.

Toen ik, nog in verwachting van Esther, terug las over de eerste paar maanden van Rachel, zat ik me te verwonderen. Wat gebeurt er eigenlijk voor noemenswaardig die eerste paar maanden? Op een gegeven moment kan zoiets kleins zitten, grijpen, kruipen en rollen, maar wat gebeurde er ook alweer voor die tijd? Het ligt daar en doet WEEH.

Ja, dat klopt. 't Is klein, het ligt daar en doet – soms, maar niet altijd – WEEH. Nu ligt ze hier op de grond, op het speelkleed, en kan ik even goed naar haar kijken.

Ze spartelt veel met haar armpjes en haar beentjes. Ondertussen begint ze door te krijgen dat als ze iets raakt, er wat gebeurt: een bal die begint te rinkelen, of iets dat begint te rammelen.

Er hangt een schaapje aan de trapeze, vlak bij haar neus, en net had ze in de gaten dat als ze haar hoofd draaide, dat schaapje op haar neus bleef staan. Grote verwondering, wat moet je met zo'n beest zo vlak bij je neus? Trappel trappel, heu.

Ze heeft ontdekt dat je op je vuistje kunt sabbelen en kan die nu ook redelijk gericht naar haar mond brengen, het zijn geen toevalstreffers meer. En maandag heeft ze voor het eerst gelachen met geluid. "Heu!" Stralende lach. "Heu!" Is dit toeval? Maar nee hoor, daar verscheen die van oor tot oor lach weer, en weer: "Heu!" Prachtig.

Dus wat kan zo'n kleintje nu helemaal? Liggen, en je aankijken met haar volle aandacht – en niemand die ooit de volledige aandacht van zo'n kleintje heeft gehad kan begrijpen hoe dat eruit ziet, hoe dat voelt. Het lijkt wel of babietjes alles doen met volledige aandacht of overgave, misschien omdat ze nog niet hebben geleerd hun aandacht te verdelen: lachen, huilen, je aankijken, slapen, alles zo intensief, zo mooi om te zien.

Liggen, en trappelen met voetjes en spartelen met de armpjes, en heel verwonderd kijken naar de wereld om zich heen. Liggen, en lachen, een stralende blik die je gevangen houdt en je dwingt terug te kijken, ongeacht waar je zelf mee bezig dacht te zijn. Liggen en happen naar dat vuistje, gefrustreerd krijsen wanneer het niet lukt, tevreden sabbelen wanneer het begeerde handje naar de mond gebracht is.

Dinsdag heeft ze ook haar eerste vaccinaties gehad, iets wat heel wat makkelijker ging dan de eerste keer bij Rachel. Het nieuwe kinkhoestvaccin, waar ik toen over schreef, zit nu in het standaardpakket. Net als een pneumokokkenvaccinatie (wat een prachtig woord voor galgje!), voor kinderen die geboren zijn na 1 april van dit jaar.. Esthertje is daar dus net oud genoeg voor.

Niet een prikje maar twee, deze keer, daar de pneumo apart wordt gegeven. Prik in het ene beentje, prik in het andere beentje. Arm Esthertje, ze begon net een beetje in slaap te dutten daar op mijn schoot, en toen kwam die gemene dokter prikken geven. WEEH, natuurlijk. Tja, arm klein meisje, maar dat moet nu eenmaal. Gisteren en eergisteren is ze inderdaad wat huileriger geweest dan anders, maar och, ook dat leed is snel genoeg weer geleden.

Teruglezend in de eerdere aantekeningen zag ik dat Rachel met twee maanden al acht uur doorsliep. Esther nog niet, helaas: die wordt nog steeds rond een uur of vijf wakker voor een voeding. Valt daarna acuut weer in slaap, toegegeven, maar door gaan slapen tot een uur of acht zou ik helemaal niet erg vinden, krummel, heus...