Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Vrijdag 27-10: Maar nu nog even...

Je zou bijna denken dat Esther helemaal wordt vergeten als je de voorgaande stukjes zo leest. Maar verre van dat! Esther praat natuurlijk nog niet, dus het is minder makkelijk om even een paar korte aantekeningen van grappige babbeltjes te maken. Maar ze is mijn vrolijke, levendige meisje die heel veel van knuffeltjes houdt en die 's nachts bij de laatste lebbertjes lekker warm tegen me aan ligt, helemaal tevreden te sabbelen.

Esther was gisteren precies een half jaar oud. Een half jaar geleden dat ik boven in bed lag, een bed opgehoogd met klossen (in plaats van met toch net iets te hoge cola-kratten, zoals met Rachel toen. Bierkratten waren bij nader inzien handiger geweest).  Het ging sneller dan de eerste keer, was ook een stuk heftiger maar ik was blij dat ik wist wat ik kon verwachten, hoe het verloop ongeveer zou zijn. Geen twee zwangerschappen en geen twee bevallingen zijn gelijk, dat is waar, maar het hielp dat ik er al een keer eerder doorheen was gegaan, en dat ik wist wat ik ongeveer kon verwachten.

Het was ouch time, natuurlijk, maar ondanks dat was het hier zo ontspannen, zo prettig, dat alles bijna vanzelf leek te gaan. Geen nare dingen, geen complicaties, ik kijk er nog steeds met rust en tevredenheid naar terug. Iets meer dan een half jaar geleden, nu.

En nu ligt ze naast me op de grond, op het speelkleed, op haar buik. Terug rollen doet ze nog steeds niet, de frustratie die ze nu uit lijkt meer voort te komen dat ze naar dingen (en mensen!) toe wil kruipen en ze dat nog niet kan. Er liggen speeltjes om zich heen waar ze zich vaak met grote behendigheid naar toe werkt: een oranje bijtring, een knuffel-orca die de laatste tijd favoriet is, een wit-met-roze eenhoorn – de 'hoorn' ritselt en is dus ook erg interessant om te onderzoeken.

Verder zijn bij de meeste knuffels de labeltjes weer interessant. Een ritselboekje. Een klein paars Troetelbeertje. Een plastic tuimelaartje tussen twee wieltjes. Een houten speeltje, en een plastic rammelaartje dat geluid maakt als je erop drukt ("Toet-toet") of een melodietje speelt. Oh ja, en een knuffelkonijn.

Af en toe sta ik op om Esther te knuffelen of een speeltje dichterbij te schuiven als het buiten haar bereik is gerold. Als ze te lang huilt of moppert draai ik haar om of troost ik haar. En af en toe valt ze daar in slaap, kleine hazeslaapjes, met haar duimpje in haar mond...

Nu ze ruim zes maanden is, mag ze ook meer eten. Dinsdag zijn we naar het consultatiebureau geweest. Daar kregen we te horen dat ze naast de fruithapjes die we haar nu eens per dag gaven, en de groentehapjes waarmee we eigenlijk maandag hadden willen beginnen (Esther zelf gooide roet in het eten door nog voor het avondeten in mama's armen in slaap te vallen en werd dus maar naar bed gebracht), ze ook wat pap mag 's ochtends. En koekjes, broodkorstjes of rijstwafeltjes om op te sabbelen en te kauwen. En dus krijgt ze nu af en toe een koekje, en dat vindt met name Rachel hoogst fascinerend. Esther die zelf ook koekjes krijgt! Maar dan toch: "Ik ook koekje, mama?" Kleine snoepkous.