Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Dinsdag 25-04: Nog heel even drie…

Vanochtend, kwart voor zeven. Ik ben weer in slaap gevallen na een poos wakker te hebben gelegen eerder die nacht. Een lichte slaap, zoals gebruikelijk.. en ineens, alsof ik op het moment zelf al wakker ben: splet, klein golfje vocht. Mijn eerste gedachte: 'Hehe, eindelijk'.

Ik sta op om naar het toilet te gaan, constateer dat het onderlaken niet nat is (het was echt een heel klein golfje) maar daar gebeurt verder niets. Dan toch de vliezen niet gebroken? Het leek er wel op, eerder, maar.. Aan de andere kant, de kleine is diep ingedaald, en zou dus wel 'ns zo dicht voor de baarmoedermond kunnen liggen dat het vrijwel alle vruchtwater tegen houdt. Ik loop even naar beneden, kijk of we inlegkruisjes hebben – nee, wel maandverband. Ik besluit het nog even te laten liggen en loop weer naar boven, neem nog wel een helder glas mee om te kijken of ik nog wat vruchtwater op kan vangen. Het lijkt er wel op, maar niet erg veel, en nog steeds zit ik te twijfelen.

Ik kruip maar weer in bed, maar neem wel de voorzorgsmaatregel om dat kraammatras nu maar boven het onderlaken te leggen in plaats van eronder. Van echt slapen komt niet veel: de wekker gaat over minder dan een uur af (Rachel moet naar de speelzaal vandaag) en ik lig toch meer op te letten of er niet nog wat meer vocht uitkomt.

Na een klein half uurtje ga ik maar weer zitten: weer een paar druppeltjes. Ja, dan tòch! (goed besluit, dat van dat kraammatras). Weer naar beneden, stuk maandverband gepakt. Wanneer ik boven kom, zie ik net Harald uit de badkamer komen en ik breng hem op de hoogte. Hij gaat nog een half uurtje doordoezelen en ik ga uiteindelijk maar naar beneden: nog even een half uurtje rustig wakker worden achter de computer voordat Rachel op moet.

De gewone ochtendroutine, nu iets minder gewoon: Rachel wakker maken – ze was al wakker: "Poes uit bed vallen!" zo begroet ze me.

"Oh ja, was poes uit bed gevallen?" Dan is poes duidelijk weer opgeraapt, want Rachel houdt de knuffel stevig vast nu.

"Poes heel drietig. Poes traantjes."

"Ja, dat kan ik me voorstellen, als poes uit bed valt, dat hij dan heel verdrietig is." Rachel's poes is de enige poes die met 'hij' wordt aangeduid. "Heb je de poes geknuffeld?"

"Jaaaah."

"Dan is poes nu vast niet verdrietig meer."

Schone luier, flesje melk.. Harald neemt Rachel mee naar boven voor een 'kattenwassie'. Rachel vindt dat maar een mooi woord.

Ik kleed haar aan en geef haar ontbijt, Harald is degene die haar wegbrengt naar de speelzaal. Wanneer hij terug is, bel ik mijn ouders en spreek ik met hen af dat Rachel met ze mee gaat wanneer ze weer klaar is met 'spelen met de kindjes'. Mijn ouders gaan Rachel ophalen, want net vandaag heeft Harald een examen in Utrecht, van een cursus die vorige week is begonnen. Je kunt begrijpen dat zijn hoofd er niet helemaal naar staat. Op dit moment is verder nog alles rustig, dus hij kan met een gerust hart (maar wel gewapend met een vol geladen telefoon) weg.

Verloskundige en kraamhulp zijn inmiddels ook op de hoogte gesteld: alles is wel zo'n beetje voorbereid en gedaan. Nu alleen Harald nog terug, en het kan wat mij betreft beginnen. Het is heerlijk lenteweer – nu ineens wel! en daarnet hebben m'n ouders en ik heerlijk in de tuin gezeten, in het zonnetje…

12.40 u. De verloskundige is net geweest. Verloskundigen, moet ik eigenlijk zeggen: een stagiaire die ik al een keer eerder heb gezien, en een van het vaste team. Ze hebben even aan mijn buik gevoeld en gekeken of het wel echt vruchtwater was. Tja, natuurlijk werkte het niet mee: aan het maandverbandje was niet echt veel te ruiken (maar ook geen duidelijke urinelucht) en gaan liggen en even blazen of hoesten leverde ook niets op. Gezien het verhaal wat ik vertelde werd wel de conclusie getrokken dat het waarschijnlijk om vruchtwater ging, dus verder maar afwachten. Als er vanavond nog niets gebeurd is, dan komen ze nog even kijken en wordt er een afspraak gemaakt voor morgenochtend in het ziekenhuis: voor een echo, om te kijken of er nog voldoende vruchtwater is, hoe de kleine het maakt..

Maar even afwachten, misschien komt alles straks lekker vlot op gang en is de kleine er vanavond of vannacht. We zien het wel.

22.30 en het is nog steeds rustig. De verloskundige is weer gekomen, prod prod, voel voel (brrr koude handen) en heeft nog even naar het hartje van de kleine geluisterd. Het klopte kalmpjes, niets aan de hand, alsof mevrouw het nog steeds maar best vindt daarbinnen. Temperatuur opgenomen – met gebroken vliezen bestaat er infectiegevaar. Maar met 36.9 is daar geen indicatie voor.

Als er vannacht niets gebeurt, moet ik morgen om 9 uur in het ziekenhuis komen voor controle. Dan zal de bevalling daar ook plaatsvinden. Bah, ik hoop echt dat straks wanneer ik ga liggen gewoon de weeen op gang komen, en dat dàt niet hoeft.