Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Zondag 23-04: Stilte aan het front en kwebbelmadam

Nee, geen paaskuikentje, en een week later nog steeds geen spoor van kleine Esther. Althans, geen spoor van enige weeënactiviteit of iets wat daarmee samenhangt. De baby zelf is nog steeds beweeglijk genoeg en stuitert geregeld alle kanten op. Voetje hier, handje daar.. billetjes tegen mijn ribben, op precies dezelfde plaats als waar Rachel dat ook altijd deed, ruim twee jaar terug. Ik weet niet of dat de bouw van mijn baarmoeder is of iets anders wat dat zo'n aanlokkelijk plekje maakt om tegenaan te drukken, maar ik weet wel dat het geen aangenaam gevoel is!

Dus, over Esthertje niet veel te melden. De krummel vindt het schijnbaar wel gezellig, zo lekker warm in mama's buik, en wenst zich nog niet te laten zien.

Over Rachel valt aanzienlijk meer te zeggen. Althans, er 'valt' meer over te zeggen… het enige wat ik zou moeten doen is een opschrijfboekje bij de hand houden voor al haar prachtige uitspraken en ik schrijf het moeiteloos vol. Vanavond, bij het eten: Rachel kondigt aan wanneer ze klaar is, al een tijdje. Een beetje afhankelijk van hoe goed ze gegeten heeft gaan we daarin mee of nog een beetje aandringen. Maar nu kwam er een prachtige zin: "Papa, Sjel klaar eten. Sjel.. moet.. toetje eten." Er was duidelijk nagedacht over het gebruik van het woord 'moet' in deze zin. Ik vond het zo mooi dat ik meteen ben opgestaan om het op te schrijven.

Na het eten ging Rachel nog even met papa naar 'de eendjes'. Toen ze terug kwam, moest natuurlijk haar jas en schoenen uit. Harald neemt haar altijd op schoot om de schoenen aan en uit te doen, maar voor mij is dat op dit moment hoogst onpractisch: zoveel schoot is er op dit moment nu ook niet over bij mij en om me eerst om de baby en dan ook nog om Rachel heen te vouwen werkt gewoon niet goed.

Dus, Rachel gaat altijd op Harald's stoel zitten als schoenen aan of uit moeten. Dat wilde ze nu ook, maar helaas: daar lag Sterne. Oh, helemaal geen probleem, vond Rachel: ze stapte op Sterne af en tikte 'm tegen zijn billen: "Sterne, opstaan.. weg!" Sterne stond helemaal verbouwereerd op en sprong van de stoel af, waarna een zelfvoldane Rachel op de stoel klauterde en ik de schoenen uit kon doen.

Gisteren zijn we naar Harald's ouders in Castricum gegaan – de eerste keer in bijna drie weken dat ik een rit maakte die langer duurde dan van hier naar mijn ouders en weer terug. Omdat er een omleiding was vlak bij Castricum was het meteen een rit van een uur, en gezien de eerder vernoemde druk tegen de ribben had het z'n onaangename trekjes, maar afgezien van dat ging het allemaal prima.

Natuurlijk hadden we uitgebreide scenario's bedacht wat we moesten doen 'als er wat zou gebeuren', maar zoals al eerder bleek, er gebeurde dus niets. Kleine Rachel heeft een hoop lol gehad met oma en opa en Jasper de hond, en we hebben er een ontspannen dag van gemaakt.

Maar ondertussen begin ik toch wel de kriebels te krijgen: de kleine mag eruit.