Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Maandag 22-05: "Komen centjes aan!!"

Vanmiddag moest Harald een treinkaartje kopen omdat hij morgenvroeg vertrekt naar Capelle a/d IJssel voor een cursus. Om 's ochtends met een duf hoofd in een lange rij te moeten wachten om nog een kaartje te trekken heeft hij weinig zin in, dus wilde hij dat van tevoren regelen. Probleem: de kaartjesautomaat accepteert zijn pas niet. Geen probleem, dacht Harald: in Rachel's spaarpot zit nog een hele hoop klein geld (wij legen daar regelmatig het kleingeld uit onze portemonnaies in), en als ik dat wissel voor papiergeld heb ik daarna genoeg geld om het kaartje gewoon met muntgeld te betalen.
Aha! Maar dat was buiten de kaartautomaat van de NS gerekend.

Aangekomen bij de automaat koos Harald keurig netjes het station, de reisdatum, en de klasse uit. "Station Rotterdam Alexander, 22 euro en een beetje", verscheen er braaf. Harald grabbelde in zijn zak, haalde er een plastic zakje met muntjes uit en gooide vervolgens munt na munt in de automaat. Tien-eurocentstukken, twintig-cent stukken… en toen, met nog zo'n zestien euro te gaan, begon het ding ineens te ratelen en vielen alle muntjes weer terug in het bakje waar eigenlijk het kaartje en het wisselgeld uit zou moeten komen.

Huh?

Nog een keer proberen dan. Nu maar eerst beginnen met de 50-cent stukken, misschien dat het dan beter gaat.

Nu hadden we nog twaalf euro te gaan voordat het ding begon te ratelen en geld terug begon te spuwen.

Ik begon te vermoeden dat we maar een beperkte hoeveelheid tijd hadden voordat de automaat automatisch geld terug ging geven en de bestelling als het ware annuleerde.

Goed, dan maar het groffer geschut: de een- en twee-eurostukken werden ingezet. Piep, piep, piep… "Station Rotterdam Alexander, 22 euro en een beetje", verscheen weer. Nu! Snel snel snel!! Haastig gooiden Harald en ik munt na munt in het apparaat.

Met nog vier euro en een beetje te gaan begon het ding opnieuw te ratelen en vielen alle muntjes weer terug in het bakje. Nu was dit op zich al klucht genoeg, maar het werd nog veel leuker gemaakt doordat, terwijl wij haastig het ding munten voerde, Rachel haar handjes onder het plastic klepje duwde in het bakje waar de muntjes steeds in waren gevallen, en als een bezwering uitriep: "Komen muntjes aan!"

En ja hoor, even later kwamen de muntjes weer als een koperen waterval naar beneden. "Komen muntjes aan!!" juichte Rachel.

"Nou," zei Harald, "Op speciaal verzoek dan…"

En nog een keer werd de waterval aan muntjes in de automaat gekieperd – wat een geluk dat het aan het eind van de middag was en er dus geen hordes mensen stonden te wachten om een kaartje te kopen! En opnieuw klaterde de waterval naar beneden, onder luid gejuich van Rachel. Wat een lol je al niet kunt hebben met zo'n automaat!

Als ze over een aantal jaar verslaafd is aan de een-armige bandiet, weet ik op wie we de kosten van de afkick-kliniek kunnen verhalen: op de NS…