Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Zondag 19-11: Feestbeest

Gisteren was de intocht van Sinterklaas in Almere. Aangezien Rachel nu echt oud genoeg is om er wat van mee te krijgen, zijn we in de namiddag naar Almere-Haven gegaan om daar de Sint te verwelkomen – samen met nog honderden andere kinderen. Eerst hebben we de intocht op de TV gezien. Mascha en Donijs waren hier ook, een paar goede vrienden van ons waar Rachel ook helemaal verzot op is. Ze heeft lekker bij ons op de bank gezeten terwijl we naar de intocht keken en ondertussen hebben we haar het een en ander over Sinterklaas verteld.

Na het middagdutje togen we dus naar Almere-Haven. Met de bus, omdat vier volwassenen en twee ukkies in kinderstoeltjes echt niet in een Starlet weg te stouwen zijn. Alleen de bus was al groot feest.

We stapten uit en het eerste wat we langs zagen komen was een Pieten-drumband. Daarna liepen we naar de haven. Gaandeweg zagen we steeds meer kinderen met 'Welkom, Sint en Piet' ballonnen en Rachel was al gauw niet meer te houden: ze wilde ook een ballon en wel NU" (ze is en blijft natuurlijk maar twee en een half...). Gelukkig zagen we even later een Piet die ballonnen aan het uitdelen was. Harald er met Rachel op af. Even later kwam hij terug met twee ballonnen, waarvan we er een vast maakten aan Esther's kinderwagen en de tweede aan Rachel's pols.

Drama. Rachel wilde niet dat de ballon werd vastgebonden. Ze wilde 'm gewoon vast houden. Maar je hoefde maar omhoog te kijken om de resultaten te zien van andere kinderen die de ballon zelf vast wilde te houden: elke minuut vlogen er wel een paar ballonnen de lucht in. Vanaf het Gooimeer was het niet moeilijk te zoeken waar de haven van Almere was, ze hoefden alleen maar het spoor van ballonnen te volgen. Makkelijk navigeren met de stoomboot dus.

Rachel kwam pas weer tot bedaren toen we haar beloofden dat zodra we thuis waren, we de ballon los zouden knippen zodat ze 'm daar vast kon houden. Toen was het weer in orde. We installeerden ons aan de rand van de kade en maakten ons op voor een half uur wachten.

Het begon al te schemeren toen we een luid TOEOEOET hoorden en er een minuscuul bootje met een paar lampjes in de mast aan kwam varen. Een Sint, een stuk of zeven Pieten. De boot maakte een mini-ererondje door de haven ('t is niet zo'n grote haven, natuurlijk) en meerde toen aan. Erachter kwam een nog kleiner bootje met nog een handjevol Pieten, een in de mast en de anderen aan dek. Dat bootje meerde vlak bij ons aan. Er werden wat pepernoten het publiek in gestrooid en de kinderen die het dichtst bij de dranghekken stonden kregen een handje pepernoten. Rachel had al eerder ook een handje aangeboden gekregen en pakte er, heel braaf, één pepernootje uit.

We besloten er maar vandoor te gaan nu het dramatische moment was gekomen en gegaan. Ongetwijfeld zou de Sint worden welkom geheten door Annemarie Jorritsma, die al wat eerder gearriveerd was, maar daar was Rachel toch nog veel te klein voor. Esther had het ondertussen ook wel helemaal gezien en wilde terug naar huis.

Onderweg naar de bus kwam Rachel met de volgende prachtige opmerking: "De zwarte pieten zijn nog steeds aan het boemelen, he?" Vermoedelijk sloeg dat op de drumband, maar aangezien boemelen toch een heel andere betekenis heeft, had dat tot gevolg dat we tot de bushalte niet meer bijkwamen van het lachen. Rachel snapte niet waarom we zo vrolijk waren maar vond het wel best.

In de bus naar huis is Esther lekker in slaap gevallen.

Thuis gekomen mocht Rachel voor het slapen gaan haar schoen zetten. Wortel ernaast en samen met mama, papa, Donijs en Mascha "Sinterklaas Kapoentje" zingen. Aangezien we hier geen open haard hebben en stadsverwarming gaat hier het verhaaltje van Piet-door-de-schoorsteen echt niet meer op – ik weet nog dat ik het met het gaskacheltje in de Van Spilbergenstraat ook altijd een raar verhaal had gevonden. We hebben het opgelost door het raam in de huiskamer op een klein kiertje te zetten en te vertellen dat Piet daar door naar binnen zou komen.

's Avonds voor het slapengaan een zakje chocolademuntjes erin en een handje pepernoten eromheen. Recept voor een blij meisje de volgende ochtend!

En nu maar hopen dat Rachel dit verslagje niet leest voordat ze niet meer in Sinterklaas gelooft.

Ander nieuws: Esther heeft zich afgelopen vrijdag voor het eerst in haar bedje omgedraaid van buik naar rug. Gisteren voor het eerst op het speelkleed en vandaag ook, alweer wat soepeler. Ze heeft het door!