Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Zondag 19-02:  Zwangerschapsperikelen

En nog zo'n tien weken te gaan. Dertig weken zwanger, fors dikke buik en een frum die dat met veel belangstelling bekijkt. Rachel is al goed gewend aan haar 'grote meisjeskamer' en vandaag zijn we met de kamer van de kleine buikbewoonster aan de gang geweest. Het bed staat nu in het hoekje bij het raam, ook weer in 'babystand' en het hemeltje hangt ook al. De kast is in de hoek gezet en goed schoongemaakt, de boekenkast staat nu op de plaats waar het bedje eerst stond. Ook heb ik in wat dozen zitten graven en liggen de eerste kleertjes klaar in de kast.

Het was een merkwaardige sensatie, om weer die hele kleine kleertjes in de hand te houden. Maat 50! Wat minuscuul allemaal! Super-kleine sokjes, en broekjes, en rompertjes, en truitjes. Bijna niet voor te stellen dat Rachel daar ooit in heeft gepast, bijna niet voor te stellen dat hier over een paar maandjes weer een ukje ligt wat die kleertjes zal dragen. Ik werd er wel een beetje ontroerd door.

Daarnet zaten we op de bank naar K3 te kijken – een programma waar Rachel helemaal gek op is. Harald en ik op de bank, Rachel tussen ons in, poes bij Rachel op schoot, en haar zusje nog in de buik. Daar zitten we dan, met ons allen. Zo lief, zo gezellig bij elkaar…

Ondertussen heb ik ook weer het 'pas op zwenkt uit' stadium bereikt. Nog niet, gelukkig, dat ik nauwelijks in een houding kan zitten omdat er dan een voetje in m'n ribben port – grote kans dat dat nog gaat komen, maar op dit moment is kleine Esther coulant. Maar er wordt wel druk bewogen daarbinnen, en dan vooral 's nachts. Of op momenten dat ik rustig zit. Bijvoorbeeld wanneer ik in bed een boek aan het lezen ben. Pong! Pong! gaat het dan, en het boek stuitert op en neer. Het zijn allang geen kleine 'vlinders in je buik' bewegingen meer. Maar ook nog niet pijnlijk, gelukkig.

Het is gewoon wat onhandig af en toe. Wanneer je schoenen aan wil trekken, bijvoorbeeld, of wanneer Rachel lekker bij me op schoot wil zitten, of wil worden "optille? Optille mama? Mama optille? Asblief?" Ze heeft ondertussen door dat 'asblief' vaak betekent dat je sneller je zin krijgt. Met 'optillen' werkt dat op dit moment echter nauwelijks meer. En natuurlijk is het bewegen van de kleine zeker onhandig wanneer ik wil gaan slapen en zij daar duidelijk andere ideeën over heeft.

Tja, slapen… een ononderbroken nachtrust is er ook allang niet meer bij. Harald slaapt al een aantal weken lang ergens anders, puur omdat de arme jongen 's nachts anders ook niet aan zijn rust toekomt. Een vrouw die zes tot tien keer per nacht (nee, dit is niet overdreven) opstaat om de badkamer te bezoeken is nog tot daar aan toe. Maar toch zeker drie van de vier nachten val ik daarna niet meteen weer in slaap, maar lig wakker, zo rond een uur of vijf, zes. Als Harald op dat moment het ongeluk heeft om te snurken of om vrij zwaar adem te halen, en dat gebeurt natuurlijk nogal iets, lig ik er met lichte wanhoop naar te luisteren. En te woelen. En te draaien. En hem af en toe een por te geven in de hoop dat als hij in een andere houding gaat liggen, het gesnurk tenminste ophoudt. Niet dat het mij veel helpt als dat inderdaad zo is, want dan lig ik nog steeds wakker totdat ergens in mijn hoofd het knopje weer omgaat en ik in slaap val.

Dit hebben we dus een paar keer geprobeerd en geconstateerd dat de enige die op die manier wel nog wat slaap kreeg, Rachel was. Niet echt handig dus, en daarom is Harald maar geëmigreerd. In eerste instantie lag hij in de logeerkamer, maar nu dat de kamer van Rachel is geworden is hij naar boven terug verhuisd en bewoont hij tijdelijk het kamertje van Esther. Ik mis het wel, m'n lieve knuf naast me, maar op deze manier komen we tenminste allebei aan iets van rust toe. Zeker nu Harald het zo druk heeft – derde kwartaal op zijn werk is deze keer gewoon heel intensief – is dat wel erg handig.

En ach.. zes tot acht weken na de geboorte schijnt zo'n kleintje 's nachts door te slapen. Hoihoi…