Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Woensdag 15-03: Verjaardag

Vandaag is Rachel twee jaar geworden! Tot mijn schrik heb ik gemerkt dat ik vorig jaar geen aantekening heb gemaakt van haar verjaardag hier (wel in haar babyboek), dus dat is iets wat dit jaar maar moet worden goed gemaakt. Een jaar geleden snapte Rachel natuurlijk niets van al die heisa, maar dit jaar zou ze voor het eerst er wat meer van mee krijgen.

Dus hebben we al dagen van tevoren Rachel verhaaltjes voorgelezen van "Dikkie Dik is jarig" en afgeteld hoeveel nachtjes slapen Rachel nog moest voordat ze zelf jarig was. Ze had ook al wat verjaardagskaarten gekregen en die hebben we haar voorgelezen en daarna met veel ceremonie opgehangen bij de trap.

Gisterenavond toen ze eenmaal goed en wel in bed lag, hebben we de huiskamer versierd met slingers en ballonnen en daarna heeft Harald Rachel's cadeau uit de schuur gehaald en boven gezet: een echt peuterfietsje!

Vanochtend hebben Harald en ik haar uit bed gehaald rond een uur of half negen. Het frumpje lag nog te slapen, dus we zijn maar niet luid zingend naar binnen gestuiterd. In plaats daarvan hebben we haar heel zachtjes gewekt en na de gewone routine van luiertje verwisselen ging ze met ons mee naar de mooi versierde huiskamer.

En daar stond het fietsje. Groot succes! Ze is nog wat klein om er zelf op te klimmen, maar er zit een Nijntje-vlag aan en we hadden er een ballon aan vastgemaakt en er zit een mandje aan om poes in te leggen en een bel die echt 'Ting!' doet… Ze heeft een half uur om dat fietsje heen gedrenteld: "Papa fiets kocht Shel." (Ja, Rachel zegt nu tegenwoordig meestal 'Shel' wanneer ze zichzelf bedoelt, in plaats van 'meisje'). "Draai draai!" "Mama ting doen?" scoorden ook hoog.

Mama was ondertussen even naar beneden gegaan en papa naar zijn werk toen Rachel besloot dat het ook tijd was om naar beneden te komen. Maar dillemma: fiets nog boven! "Mama fiets pakken beneden?" Ja hoor, goed, mama sjokte braaf naar boven. "Sterke mama!" juichte Rachel ter aanmoediging.

Ondertussen hebben we taart gekocht, en wat spullen om de taart op te leuken. "Mama, stukje van?" bedelde Rachel al. Maar het was tijd voor middageten en dutje, dus in plaats daarvan kreeg Rachel een boterham en nog wat druifjes. Toen kwam de post, die nog wat kaartjes voor Rachel meebracht: ze zijn trouw voorgelezen en opgehangen. Daarna ging het frumpje zonder enig protest naar bed.

En ondertussen is het bijna een uur en gaan mijn gedachten terug naar twee jaar geleden, toen ik in dat andere huis in bed lag, er werd besloten dat er een knipje werd gezet en nog een heftige wee later daar mijn mooie kleine meisje was, mijn lieve Rachel…

Het leeft nog zo sterk voor me. Misschien omdat ik nu weer zwanger ben, omdat ik wanneer ik rustig zit, of 's nachts wakker ben, in mijn buik dat kleine meisje daar voel bewegen, en weet dat ik over een paar weken weer zo lig. Het is toch wel een apart gevoel. De vorige keer wist ik dat er misschien nog een tweede ukje zou komen, nu weet ik dat het toch wel definitief de laatste zwangerschap is. Nu is kleine Esther nog zo dicht bij me, voel ik me in haar bewegen. Toen Rachel net een paar dagen oud was, weet ik nog, voelde het ineens zo leeg, daarbinnen, er bewoog niets meer. Natuurlijk lag ze toen naast me te slapen, kon ik haar aanraken, zacht strelen, een kusje geven, maar het is toch anders.

En nu?

Over een paar weken weer een nieuw stadium. Twee kleine meisjes hier in huis. Rachel zal moeten wennen aan een tweede kindje, aan niet meer alle aandacht krijgen, aan nu 'de grote dochter' zijn. Dan is hier weer zo'n klein, hulpeloos wezentje, dat alleen maar op de rug kan liggen en rond kan kijken met grote ogen die de wereld nog nauwelijks kunnen zien, wat doelloos spartelen met armpjes en beentjes, wat eet en huilt en geknuffeld wordt en slaapt. Wat ook geleidelijk aan groter wordt, natuurlijk onbewust steeds zal worden vergeleken met Rachel omdat dat nu eenmaal mijn enige maatstaf is – maar wat toch een heel ander wezentje zal zijn.

Zal Esthertje donker haar krijgen, of blond, net als Rachel? Zal ze inderdaad in orde zijn? Ik ben wat dat aangaat er wat geruster op dan bij Rachel, omdat ik weet dat er tests gedaan zijn die een aantal dingen uitsluit en de 20 weken echo ook geen afwijkingen liet zien. Zal de bevalling goed gaan, niet voor mij maar voor de kleine? Zal ze goed groeien, geen huilbaby worden? Kan ik het wel aan, een mama van twee?

We zullen wel zien. Gewoon, net als bij Rachel, een dag begint, een dag glijdt voorbij, en het zal allemaal wel goed komen. Ik heb mijn mooie lieve grote dochter van twee, en Harald die heel veel van me houdt: het komt allemaal wel goed.

Een uur precies. Rachel is nu EXACT twee jaar. Als je dit over een paar jaar leest, lieve meid, dan weet je dat mama heel veel van je houdt, en zo veel aan je denkt…

Gefeliciteerd!!!!