Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Donderdag 14-12: Alle drie ziek!

Harald was het eerste het haasje, vorige week. De dag na de gezamelijke sinterklaasviering begon het met frequente bezoekjes aan de badkamer. Hij zou die dag thuiswerken maar heeft zich maar ziekgemeld. In eerste instantie dacht Harald dat hij misschien net die ene bedorven mossel had gegeten de avond ervoor, maar buikgriep was waarschijnlijker.

De dagen erna bleef Harald een intieme relatie houden met het toilet en het bed. Rachel en Esther waren kiplekker en zo druk als gebruikelijk en dus bleef ik heen en weer manouvreren tussen twee ukkies en een zielige knuf.

Zaterdag zou ik met Esthertje naar België gaan voor Tibo's verjaardag en letterlijk op het laatste moment besloot Harald toch gezellig mee te gaan. Snel wat spullen voor hem en voor Rachel in een tas gestopt – Rachel blij natuurlijk – alles in de auto gepropt en daar gingen we.

Onderweg klaagde Rachel een paar keer over buikpijn. Tja, heel vervelend natuurlijk, maar 't gebeurt wel vaker. We besteedden er weinig aandacht aan, totdat ineens, al ruim in België, ze moest overgeven. Arme Rachel volledig in paniek natuurlijk. Zoiets gebeurt uiteraard altijd wanneer je midden op de snelweg rijdt. De eerste de beste afslag genomen, wat overigens precies de goede afslag bleek te zijn naar Tibo en Gwenn. Maar toen zaten we op een rijksweg en ook daar zet je niet even snel de auto aan de kant.

Uiteindelijk hebben we de auto kunnen parkeren voor een soort garage of autodealer of iets dergelijks. Ik heb niet precies gelet op wat het was, mijn aandacht was meer bij het nog steeds brullende meiske achterin. We pelden Rachel de auto uit (BAH! VIES!!), onder de kledder, stroopten haar zo voorzichtig mogelijk uit haar kleren, warme doek om haar heen, schone kleren aan, gezicht poetsen met de vochtige doekjes uit de luiertas. Esther werd ondertussen wakker en begon van de weeromstuit mee te brullen.

Terwijl Harald Rachel tegen zich aan hield boende ik de auto en de kinderstoel zo goed en zo kwaad als het ging schoon. De vieze kleren werden in een tas gegooid, de rest werd weer bij elkaar gestouwd, Rachel weer in de auto gezet en we gingen weer verder.

De paar dagen erna bleef Rachel wat hangerig en ziek. Nog twee keer overgegeven, maar nu in bed: instant verschoning om middernacht. Waaronder een keer op woensdag toen ik er zelf niet was, arme Harald stond er alleen voor.

Woensdag moest ik Rachel eerder halen van mijn ouders: omdat Rachel is ook niet naar het peuterschooltje geweest deze week, was ik dinsdagochtend koffie gaan drinken bij mijn ouders en daar heeft Rachel hen aangestoken. Woensdag werd m'n moeder ziek en de dag erna mijn vader. En zoveel besmettingshaarden in mijn omgeving werd zelfs mij te veel, oftewel, die donderdag ging ik ook voor de bijl.

Natuurlijk was dat net de eerste dag dat Harald weer naar Diemen ging, en dat hij tot 's avonds tien uur moest werken. Met allebei m'n ouders ziek was daar ook weinig crisis-backup en tja, om nu rond spitsuur naar Castricum te bellen had ook weinig zin – niet als er met wat pech twee uur zit tussen een telefoontje en een aankomst.

Maar goed, ook die dag ging voorbij, zij het rommelig en warrig. Esther was ook flink verkouden ondertussen en wilde dus veel en vooral veel bij mama op schoot zitten. Da's erg gezellig als mama zelf ook pijn in haar buik heeft en grote vriendjes is met de wc. We zijn dus een paar maal gezellig naast elkaar in bed gaan liggen en Rachel heeft veel voor de tv gehangen. Maar ik was blij toen ze allebei in bed lagen.