Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Woensdag 14-06: Rachel en Esther: warme lentedagen

Esther is zeven weken oud nu, en fors gegroeid. Afgelopen vrijdag het eerste *echte* lachje. Al eerder had ik een paar maal gezien dat ze vaag naar me glimlachte, wel een bewuste lach maar niet zo'n stralende glimlach als vrijdag. Nu lachte het hele gezichtje mee, mond open, alsof ze wilde zeggen dat ik het fijnste was wat ik ooit had gezien: volledige verrukking! Mama was natuurlijk net zo verrukt en lachte stralend terug.

Een tijd terug heeft Rachel van oma Thea een grote knuffelnijn gekregen, een die geluidjes maakt. Drukken op een handje geeft de melodie van "Nijntje... lief klein konijntje, Nijntje... knuffelkonijntje," drukken op zijn voetjes de getallen. De negen en de tien zijn omgedraaid, waardoor Rachel nu, als ze tot tien telt, er vaak aan toevoegt: "Nee, Nijn! Nijn is dom!"

Vandaag heeft Rachel Nijntje herontdekt en dus hoorde ik daarnet enkele minuten achter elkaar "Nijntje, knuffelkonijntje..." Ze had het pootje van Nijntje vastgepakt en bleef het vasthouden, waardoor iedere keer als het melodietje was afgelopen, het ook net zo vrolijk opnieuw begon. Dat gaat *snel* irriteren. Ik draaide me dan ook om naar Rachel om te proberen haar op andere gedachten te brengen, maar staarde meteen in zo'n verrukt koppie dat ik het niet over mijn hart kon verkrijgen. Rachel vindt het prachtig. Ik.. toch aanzienlijk minder.

Gelukkig duren dat soort fascinaties nooit lang, en is ze er net mee gestopt op het moment dat Esther weer begon te huilen.

Alle verhalen over lieve glimlachjes ten spijt, wordt er nog steeds veel meer gehuild dan gelachen. De warmte van de afgelopen paar dagen speelde daarin natuurlijk ook een grote rol. Overdag lag Esther, overmand door de warmte, heel veel buiten in de kinderwagen te slapen. 's Avonds kwam ze dan weer tot leven en vond ze troost in mama's armen. Alleen gisterenavond vond ze het schijnbaar toch te warm. Geen wonder, er kwam slechter weer aan, regen en onweer die nacht, en 's avonds was het nog warm en benauwd. Ik vond het ook niet prettig dus ik kan me goed voorstellen dat zo'n klein krummeltje er nog veel meer last van had. Arm meiskje, wilde niet drinken, had een schone luier en was doodop – en ontroostbaar. Veel WEEH, maar uiteindelijk is ze toch weer lekker in slaap gevallen. Vandaag is het een stuk koeler en is ze dus ook een stuk alerter overdag.