Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Dinsdag 11-04: Paasontbijt

Het moge duidelijk zijn: Esthertje heeft meer geduld dan haar zusje want ze zit nog lekker waar ze zit. Maakt niet uit, voorlopig genieten we lekker van de laatste dagen van de zwangerschap en van Rachel als nu-nog-enig-kind-frummeltje. En van die lieve frummel is zoveel te genieten…

Vandaag was er paasontbijt bij de peuterspeelzaal. En terwijl ik dit schrijf, besef ik dat ik nog nauwelijks over de speelzaal geschreven heb, en dat terwijl Rachel er toch al vanaf een dag na haar verjaardag naar toe gaat. Vanaf het begin was het meteen een groot succes: veel kindjes om mee te spelen, spulletjes om mee te spelen.. in een woord, geweldig. De eerste dag kwam Rachel binnen, dook meteen op een stoeltje en begon te tekenen. "Rachel, mama gaat weg!" Er kon nog net een kusje vanaf, omdat ik het zo vriendelijk vroeg. Ze werd nog even door 'juf Angelique' meegenomen naar het raam om naar mama te zwaaien maar echt van harte ging het niet.

Ik moet eerlijk zeggen dat bij die eerste keer ik toch met een brok in m'n keel wegliep. Klein meisje naar de speelzaal, toch de eerste stap naar zelfstandigheid, en ze leek het zo naar haar zin te hebben, nu al… Ik schold mezelf uit voor een sentimentele muts, en het was nu niet alsof ze nooit eerder een middagje weg was gegaan. Maar toch, het was anders, en dat voelde ik wel…

Sindsdien is het eigenlijk voortdurend goed gegaan. Ze komt binnen, geeft juf Angelique een handje, maar zit dan eigenlijk ook al met haar hoofd bij 'lekker spelen!' Dan dribbelt ze naar een tafeltje of loopt een beetje rond, terwijl ik nog een paar minuutjes vertederd sta te kijken of een babbeltje maak met een van de andere ouders. Nog even naar m'n meisje toe lopen, knuffeltje, kusje.. afwezige blik van de kleine frummel.. "Dag Rachel!" Je verwacht haar bijna "Ja, daaag," terug te horen zeggen.

Maar vanochtend was dus het paasontbijt. Elke ouder zou iets meenemen voor het ontbijt en wij hadden ingetekend op de eieren, dus ik heb gisteren 15 eieren gekookt in een grote pan en die 's avonds van een paar kleine paasstickertjes voorzien. De bedoeling was dat de ukkies allemaal in pyama ("pimama," zegt Rachel altijd) zouden komen, en de 'juf' en de begeleidende ouder ook.

Het was een schattig gezicht, al die kleine krummeltjes in hun pyamatjes. De tafel was al gedekt met bordjes en bekertjes en een eierdopje wat de kinderen al eerder hadden gemaakt. Gaandeweg werden de spullen die de ouders meenamen op tafel gezet (natuurlijk ben ik vergeten het zout mee terug te nemen, mezelf kennende zal dat het komend half jaar nog daar rond blijven zwerven). Een van de ouders had een groot fototoestel meegenomen en heeft foto's gemaakt van het ontbijt. Ik ben wat langer blijven hangen dan anders en heb genoten van het gezicht.

Toen ik Rachel kwam ophalen om half twaalf zaten alle kinderen zoals gebruikelijk in de kring, allemaal met snorhaartjes en een zwart neusje geschminkt op hun snoetjes en allemaal met een hoedje met twee haze-oortjes: Rachel paashaas! Het was een geweldig gezicht. Rachel kreeg een kleurplaat mee en haar eierdopje, en ook nog een mandje met wat groene papiersnippers, een versierde kip, een mini-kuikentje en een paar chocolade-eitjes.

Het mandje was een groot succes, ze heeft het de hele weg vastgehouden. Met moeite heeft ze de poes mee terug genomen. Alle kinderen mochten vandaag een paasknuffel meenemen maar omdat Rachel toch nog in de wen-periode zit heb ik haar gewoon de poes mee laten nemen, met de redenatie dat het dan maar een paas-poes was deze week.
Toen ik daar aankwam lagen alle knuffels in een grote kist, en Rachel viste er feilloos poes uit. Frum in buggy, poes vast, Rachel hield het mandje vast en we gingen weer naar huis. De krummel rolde zo ongeveer om van de slaap dus die is niet lang daarna lekker naar bed gegaan.

Toen ze wakker werd, was Harald thuis. Hij heeft haar uit bed gehaald en even beneden gelaten totdat ik ook beneden kwam, en daarna heeft hij lekker doorgewerkt. Niet echt de moeite van het vermelden waard omdat dit wel vaker gebeurt, behalve dit: Rachel en ik zaten boven en Harald beneden. Op een gegeven moment zit ze in de vensterbank schattig te zijn en naar de bussen te kijken (natuurlijk wel onder het waakzaam oog van mama) en roept ze ineens heel hard: "Harald!!"

Sinds een paar dagen is ze erachter dat papa ook nog een andere naam heeft dan 'papa' alleen – waarschijnlijk is ze daar achter gekomen toen we samen onder de douche stonden afgelopen weekend en ik Harald moest roepen. Maar op dit moment was Harald nogal geconcentreerd aan het werk dus hoorde hij het niet. "Harald!!" werd er nog een keer geroepen. Er ontstond wat beweging, maar kennelijk niet snel genoeg naar mevrouw's smaak. Want daarna riep ze – wat ze mij ook een keer had horen roepen toen ik twee verdiepingen moest overbruggen: "Yo!" Net op dat moment kwam Harald boven en we moesten allebei vreselijk lachen om die kleine dreutel.