Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Woensdag 08-03: Rachel's Perikelen

Na het opgewekte stukje van vanochtend (en natuurlijk na een stevige lunch met een stuk ontbijtkoek, een stel cherrytomaatjes en een paar aardbeien) ging de jongedame om half een naar bed. Ze was er wel aan toe, zo leek het, en het was haar gebruikelijke tijd. Mama stopte Rachel lekker in, reikte flesje plus poes aan en ging zelf ook even naar boven. Beetje lezen, dan de gordijnen dicht en.. KLONK.

Klonk?

Dufhoofdige mama naar beneden. Daar trof ik aan: een bed vol met boekjes, een motoriekbord, een houten autotje, een grote bal, Eeyore (die toch echt op het hobbelpaard zat de laatste keer dat ik keek), de blokboekjes die Harald en ik uit Italie mee hadden genomen, het hamertje-tik spel en nog zo wat speeltjes. Natuurlijk was er toen geen ruimte meer voor Rachel, maar die stond lekker naast het bed en keek verbaasd op toen ik binnenkwam.

Boze mama, natuurlijk, hoewel ik op het moment dat ik de spullen aan het opruimen was en met mijn rug naar haar toe stond een grijns niet kon onderdrukken. Maar goed, dit mag natuurlijk niet, dus naar Rachel toe was ik heel streng.

Niet streng genoeg, bleek na een minuut of twintig. Klonk!

Oh nee, niet weer.

Mama sjokt weer naar beneden en treft hetzelfde beeld aan: weer een Rachel die naast het bed stond en weer het hele bed volgebouwd met allemaal speeltjes, boeken en knuffels. Deze keer is mama toch wat minder geamuseerd. De boel wordt weer opgeruimd en deze keer zeg ik erbij dat als het nog een keer gebeurt, ik de spullen in de kast ga opbergen waar Rachel er niet bij kan. Rachel kruipt weer terug in bed en snuggelt weg met de poes. "Nu moet Rachel lief gaan slapen!"

"Rachel slapen. Mama slapen?"

"Ja, mama gaat ook slapen."

"Welterusten mama!"

"Welterusten Rachel. En welterusten poes." Poes en Rachel krijgen een knuffel en mama krijgt een kusje, en ik loop zachtjes weer naar boven, glimlachend.

Alleen… na weer zo'n kwartiertje.. Klonk.

Kreun.

Nu is mama echt niet meer geamuseerd en worden de speeltjes en boeken onder luid gemopper "Mama boos? Mama drietig!" in de kast opgeborgen. Hierna valt Rachel toch echt in slaap, maar wanneer ik haar een poosje later uit bed haal, merk ik toch dat er weer wat spullen naar dat bed gemigreerd zijn die er niet horen…