Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Donderdag 06-04 & vrijdag 07-04: 37 weken

Vandaag precies 37 weken ver. Vanaf vandaag mag ik thuis bevallen – en als Esthertje net zo vlot is als haar zusje, zou het zomaar kunnen dat hier over een weekje een kleine meid ligt. Het is spannend allemaal, en op een bepaalde manier zitten er toch wel een hoop gemengde gevoelens.

Aan de ene kant is het wel lekker wanneer de kleine er is: geen grote buik meer waar ik me omheen moet vouwen, schoenen die ik weer makkelijk kan aantrekken, me makkelijk omdraaien in bed. Kunnen bukken. Minder last van mijn maag. Niet meer om de haverklap naar de wc. Makkelijker in slaap kunnen vallen – hoop ik toch. Geen voetje in die in m'n ribben prikt. Geen positiekleding meer aan.

Aan de andere kant: 's nachts doorslapen? Vergeet het maar, voorlopig. Lig je net lekker, WEEH. Kreun. Snip, lampje aan, ukkie pakken, plop, lebberlebber. Leeg gevoel in buik: geen kleine voetjes of handjes meer die bewegen en aan het trappelen zijn. Weten, ook, dat het de laatste keer is dat ik dit nog kan voelen nu (wel, daar ga ik in elk geval van uit!).

En natuurlijk zwerven mijn gedachten steeds terug naar twee jaar geleden. Net als toen zijn we gisteren – donderdag avond – uit eten gegaan. Nu met ons drieën, in de wetenschap dat een volgende keer dat we uit eten gaan we met z'n vieren zijn. Rachel in de kinderstoel en Esthertje in de kinderwagen.

Het was gezellig, gisteren. We hadden van tevoren gebeld dat we eraan kwamen en dus werd er meteen een plaats gemaakt voor een kinderstoeltje, Rachel kreeg viltstiften en een kleurplaat als placemat. Toen Harald het traditionele glaasje ouzo kreeg, vroegen ze heel netjes aan mij of ik in plaats daarvan wat anders wilde drinken! Heel attent.

Het eten was heel lekker, zoals we daar gewend zijn, en Rachel heeft zich uitstekend vermaakt met het tekenen, en met de frietjes, en een paar stukjes vlees. De appelmoes vond ze maar raar, maar daar heeft ze ook een paar hapjes van genomen. Jawel, Rachel heeft een heus kindermenu'tje gekregen. En nog wat fruitsalade met slagroom toe. Ze heeft daar keurig netjes de aardbeien en de slagroom van gegeten en de rest laten staan. En de koekjes natuurlijk, die knabbelde ze lekker op. "Sjel koekje knabbelen!"

Al met al een leuke avond.

En natuurlijk weet ik nu al dat ik vanavond rond tien uur, half elf op de klok ga kijken en denken "De vorige keer rond deze tijd braken de vliezen," en later misschien wel "en rond deze tijd kwamen de weeen op gang," en wanneer ik 's nachts wakker word: "toen rond deze tijd had ik zoveel centimeter ontsluiting, en gebeurde er dit, en dat.." Ik houd er rekening mee dat het met de kleine net zo snel kan gaan. Aan de andere kant, het kan ook dat we nog weken moeten wachten.. maar met wat ik hoorde bij de verloskundige gisteren denk ik dat niet.

Korte samenvatting daarvan: bloeddruk prima (da's gelukkig nooit een probleem geweest), buik mooi, zit nog genoeg vruchtwater in. De kleine is heel diep ingedaald nu, het hoofdje is bijna niet meer te voelen, alleen nog de schoudertjes. Het ruggetje ligt aan de linkerkant, voetjes rechts – dat had ik al begrepen omdat ik daar 's avonds nog wel eens haar voeten in m'n ribben voel porren. Wat dat betreft ligt ze denk ik ongeveer zoals Rachel lag.

Maar gezien hoe diep ze al is ingedaald.. Ah well, we zien het wel.