Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Maandag 23-05: Rachel en de theatervoorstelling

De laatste tijd heeft Rachel (ondertussen 14 maanden oud) een nieuwe fascinatie. Mama – en papa, maar vooral mama – mogen niet uit het oog verloren worden. Het betekent dus dat als mama op de WC zit, Rachel wil *zien* dat ik daar zit en de deur dus open moet. Idem met douchen. Papa komt er nog wel mee weg als hij even gaat douchen, vooral als tegelijkertijd mama ergens anders bezig is. (Daarnaast is Harald aanzienlijk meer immuun voor WEEEEEEEEH dan ik.) Maar als ik onder de douche sta, dan moet de deur open – en anders, doe je oordopjes maar in.

De deur op een klein kiertje doen werkt niet, want dan grijpt een klein handje de rand van de deur even later en zwaait de deur met een groots gebaar open. Rachel zit op de grond, voor de drempel, en kijkt aandachtig toe, duimpje in mond. De poes, onafscheidelijke metgezel, ligt vaak binnen handbereik.

Nu is dit al een fascinatie die enkele maanden duurt. Rachel's ontwikkeling staat echter ook niet stil, en dus is ze nu in staat om over drempels te klauteren die een tijdje geleden nog een groot obstakel voor haar vormden. Ze kan nu zelfstandig de badkamer in en doet dat ook geregeld. Alleen: wanneer mama aan het douchen is, is het daar nat en mag het dus niet.

Vanochtend was het weer zover. Ik onder de douche, Rachel weer voor de drempel. Ah, maar toen wilde ze naar binnen! "Rachel, nee." Het beentje werd aarzelend teruggetrokken. Was het echt niet goed? "Rachel, nee!". Hm. Okee dan.

Mama ging haar haren wassen. Zeep in ogen, ogen stijf dichtgeknepen (maar niet *zo* stijf). Hop, daar ging het beentje weer. "Rachel..."

Onschuldige blik. 'Ik doe toch niets?' Maar ondertussen wel kijken of ze de kans schoon zag. Nee dus.

Toen werd het ultieme wapen ingezet: de poes. Het arme pluche dier werd beetgepakt en met een voor Rachel's doen forse zwaai de badkamer ingezwiept. Het landde nog net niet in het natte deel, maar Rachel maakte wel meteen aanstalten er achteraan te klimmen. Je zag haar bijna denken: "Oh! Poes in de badkamer! Nu mòet ik er wel achteraan om de poes te pakken!" En hop, daar begon ze al te klauteren!

Ik moest natuurlijk vreselijk lachen om dat slimme gedrag van die frummel, maar het bleef toch: "Rachel, nee!" Met behulp van de trekker, die nog droog was gelukkig, duwde ik de poes weer terug naar Rachel.

Maar nee, dat was natuurlijk niet de bedoeling! Meteen werd de poes weer opgepakt en teruggegooid, en weer begon Rachel er achteraan te klauteren. Wederom een "Nee!", en gelukkig was ik net op tijd klaar met douchen om te voorkomen dat de arme poes drijfnat zou worden.

Maar ik blijf het toch knap van haar vinden. Slimme donder!