Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Dinsdag 21-09: Kinderstoel

Jaja, sinds afgelopen weekend (za. 18-9, een verlaat halfjaarscadeautje :) ) heeft Rachel een heuse kinderstoel! Een hele mooie, van hout, die verstelbaar is.

Het ding in elkaar zetten was nog een hele toer, oftewel, zoals Harald het noemde: "Een stoel met Ikea-aanwijzingen." Maar Ikea-aanwijzingen of niet, met een half uurtje stevig prutsen zat de stoel toch in elkaar en konden we Rachel er voor het eerst inzetten.

Echt goed zitten kan ze nog niet. Wel met ondersteuning, maar los is toch nog moeilijk. We hebben haar echter ingeklemd met een paar kleine kussentjes die normaal gesproken op de bank liggen, en die hierbij goed van pas kwamen.

Nou, ze vond het wat, hoor! Met een stralend koppie keek ze om zich heen. Helemaal rechtop zitten, net als de grote mensen! We hebben wat speeltjes voor haar neergezet en daar heeft ze een tijdje vrolijk mee gespeeld.

Lang hebben we haar niet laten zitten: het is toch behoorlijk vermoeiend voor haar. Maar sindsdien hebben we haar wel haar vaste hapjes (twee per dag, tegenwoordig) in de stoel gegeven. Dat is ook nog een verhaal apart.

Sinds een paar dagen heeft Rachel namelijk de gewoonte om haar slabbertje af te gaan likken. Waar ze dat nu ineens weer vandaan heeft, geen idee. De eerste paar hapjes gaan namelijk gewoon goed. En daarna draait ze ineens met haar hoofd naar achteren, en doet 'likliklik' op het slabbertje.

"Nee, Rachel.. déze kant op kijken. Hoi! Hiero!" En we wuiven verleidelijk met het lepeltje. Worden vrolijk genegeerd, want wat er ook achter haar gebeurt, het is veel interessanter dan dat eten.

Hoofd van Rachel pakken, vriendelijk doch dwingend in de goede richting draaien. "Hee, hapje!" moet er in dat koppie omgaan, want dan reikt ze weer naar het lepeltje en neemt triomfantelijk een paar hapjes. Maar hop, dan draait dat hoofdje weer naar achteren of naar beneden.

"Je moet het niet van het slabbertje eten, malle meid! Hier, hapje!" Oh ja, hapje. Hap, slik, hap, slik. Buig hoofd. Likliklik. "Nee, niet weer!" Zucht. Af en toe weten we niet of we moeten lachen of lichtelijk wanhopig worden.

Aan het eind van de eerste maaltijd in de stoel (dit likken deed ze overigens nog voordat ze daar in zat, het is echt iets nieuws van de laatste week) zat het slabbertje onder, haar truitje en zaten er zelfs twee kleine wortelvlekjes op de stoelverkleiner. En ondanks het feit dat ik het ding meteen in de was heb gestopt, met Shout en al op de vlekjes, zitten ze er nu nog...