Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Dinsdag 21-09: Rachel de Grote!

En inmiddels zijn we ruim een maand verder en wordt het hoog tijd om weer 'ns wat te schrijven. Er zijn een hoop nieuwe dingen gebeurd die toch wel leuk zijn om te bewaren.

Zo is Rachel vorige week half-jarig geweest! Zes maanden oud is ons krummeltje alweer, en ondertussen zo flink gegroeid dat je je nu al nauwelijks kan voorstellen dat ze ooit in me gezeten heeft. Een half jaar al! Mijn gedachten gaan nu toch wel geregeld terug naar een jaar geleden, toen ik wist dat ik zwanger was maar me met geen mogelijkheid een leven kon voorstellen met Rachel. Ik heb me best een hoop zorgen gemaakt toen. Zou alles wel in orde zijn? Zou ze gezond zijn, of stiekem toch het syndroom van Down hebben, of spina bifida, of allerlei andere dingen die mis konden zijn? Haar allereerste foto'tje, de echo die werd gemaakt, heb ik nauwkeurig bestudeerd. Zo wonderlijk, wat je allemaal al kon zien. Een klein botje: haar dijbeen. De ruggengraat, de schedel en haar kaak. Zelfs de hersenen kun je zien, echt fenomenaal.

En dan de opluchting dat alles in orde bleek te zijn! Zelfs haar ontwikkeling gaat volgens het boekje, en vaak zelfs ervoor. Haar coordinatievermogen is de laatste paar weken weer behoorlijk toegenomen. De bijtring die we in Griekenland gekocht hadden, en die ze toen steeds na een paar seconden liet vallen, kan ze nu zelf oppakken en in haar mond stoppen – en dat geldt voor veel meer speeltjes en knuffels.

Ook grijpt ze steeds vaker naar haar voetjes. Meestal draagt ze sokjes die redelijk strak zitten, zodat ze niet makkelijk uit te trekken zijn. Maar vandaag had ze wat dikkere sokjes aan die wat ruimer zitten, de Winnie-de-Pooh sokjes (het is vandaag echt herfstig weer, het waait en is koud, dus onze jongedame is wat warmer aangekleed). En toen heeft ze het toch een paar keer gepresteerd om haar sok beet te pakken, te trekken en vervolgens de sok in haar handen te hebben. Hùp, sok in mond natuurlijk.

Nadat ik uitgelachen was, heb ik haar de sok afgenomen en weer aangetrokken. Dit heeft zich zo een keer of twee, drie herhaald.