Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Maandag 12-07: Terugblik

Onze lieve krummel Rachel is bijna vier maanden. En gisteren, toen we in bed lagen, praatten Harald en ik nog even na, haalden wat herinneringen op…
Rachel, bijna vier maanden geleden. Een klein ukje gewikkeld in een deken, met een kruik om goed warm te blijven en de eerste paar dagen zelfs aluminiumfolie over de deken om zo min mogelijk warmte te verliezen. Wanneer ze bij me dronk, moest ik haar geregeld in haar voetje knijpen (verontwaardigd "PIEP!".. zo'n lief geluidje..) om haar wakker te maken zodat ze genoeg vocht binnenkreeg. Bij elke luierverschoning moesten we bijhouden of ze geplast of ontlasting had geproduceerd, en twee keer per dag moesten we haar temperatuur opnemen, die eerste week.

Vanochtend zag ik bij het verschonen achter de doos met vochtige doekjes een papieren zakdoekje liggen. Ah, ja, die deden we toen in de luier om beter te controleren of ze had geplast.

Ze moest een keertje extra worden gewogen, zo rond donderdag toen de verloskundige voor controle langskwam. Die had geen weegschaal bij zich en van elk kindje loopt het geboortegewicht in het begin wat terug – we wilden zeker weten dat het bij Rachel niet gevaarlijk werd. Ik heb toen nog aan kraamverzorgster/oma Mieke uitgelegd waar het gezondheidscentrum was en zij zou er wel met Rachel naar toe gaan. In mijn optimisme bood ik aan om even mee te lopen, zò ver weg was het tenslotte niet... Daarbij een klein beetje onderschattend hoe verzwakt je bent na een bevalling, zelfs al duurde die maar vijftien uur van begin tot eind en verliep die voorspoedig.

De eerste weken sliep ze naast me in de bak van de kinderwagen, die op twee stoelen naast mijn bed stond. Daarna begon ze onrustiger te slapen en betekende niet elke beweging, zuchtje en kreuntje dat ze elk moment wakker kon worden om wat te eten en is ze naar haar eigen bed gegaan, maar wel nog steeds gewikkeld in haar deken plus lakentje omdat ze op die manier het beste warm bleef.

Een klein wezentje met grote ogen dat om zich heen keek, maar het beste kon focusen op zo'n dertig centimeter, dus waarbij we zorgden om rond die afstand te zitten als we naar haar keken. Met kleine handjes die zich om je vinger klemde, af en toe wat gekke bekken die getrokken werden, dat vaak half lag te slapen.

Rachel nu:

Een aanzienlijk groter meisje dat wanneer ze in de box of in bed ligt en zichzelf moet amuseren een heel scala van geluidjes voortbrengt, reageert door haar hoofd te draaien op het moment dat ze mama of papa's stem hoort, of oma's stem door de telefoon. Wat haar armpjes uitstrekt naar ons om te worden opgepakt als ze in de box ligt, en ook warempel al pogingen doet om me te omhelzen wanneer we haar eenmaal uit de box gehaald hebben. Dat is zo schattig, dat kleine warme lijfje, die armpjes om me heen, haar gezichtje tegen mijn wang.

De laatste paar dagen, wanneer ik haar 's ochtends heb gevoed en haar dan weer in bed leg (zeker in de vakantie is kwart over zeven/half acht echt te vroeg om op te staan), ligt ze in bed allemaal lieve geluidjes te maken en kreetjes te slaken. Ik bedacht me vanochtend toen ik daarnaar luisterde dat wanneer ze eenmaal wat groter is en we haar hebben duidelijk gemaakt dat ze dan maar in haar kamer moet blijven spelen wanneer Harald en ik willen uitslapen – en die dagen, ik weet het, zijn geteld – ze zal zitten babbelen met en tegen haar knuffels, of bijvoorbeeld zitten zingen. Allemaal dingen waarvan het huidige 'Heu heu heu… RRRrrrrrrrrr.. IEEW!" voorlopers van zijn.

Ik glimlachte, draaide me op mijn andere zij en viel weer in slaap.