Home

De ukkie verhalen
aantekeningen over de kinderen

De vakantieverhalen
Avonturen op vakantie

Priet en andere praat

Foto's

Contact

Naar de wereld der dromen

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2003-2004

Kindergedichtjes

Zon en Maan

Dinsdag 5-10: Het verhaal van mama en de muis

Toen mama de tafel wilde verschuiven zodat Rachel lekker op de grond op het kleed zou kunnen spelen, zag mama ineens een muis! Hij lag op de grond, vlak bij de TV, en was dood. "Jakkiebah!" riep mama. "Daar laat ik Rachel niet spelen! Het is vies, en straks denkt mijn Rachel nog dat het een knuffel is ook! Nee hoor, dat kunnen we niet hebben." Dus mama pakte Rachel op en ging naar boven.

Maar wat te doen met de muis? Die kon daar toch moeilijk blijven liggen. Mama ging met Rachel naar de slaapkamer. Daar lagen allebei de katten op het bed. Sterne, de kater, bewoog geen haartje toen mama en Rachel binnenkwamen. Frain, de poes, keek even slaperig op.

"Als een van deze twee luie katten nu eens de muis opruimde," zei mama. "Tenslotte denk ik dat een van twee het beestje naar binnen heeft gebracht. Was jij het soms?" vroeg mama aan Sterne, terwijl ze hem even door zijn vacht kroelde. Sterne keek slaperig op maar zei niets.

"Of was jij het?" vroeg mama aan Frain, terwijl ze de poes aaide. Frain stond op en begon te spinnen, maar zei niets. "Nou, misschien dat jullie me even kunnen helpen," zei mama, en ging weer met Rachel naar beneden.

Terwijl Rachel in de box lag, tilde mama Frain op en zette haar bij de muis.

Ruim de muis eens op!" zei mama tegen de poes. Frain keek niet eens naar de muis, maar draaide zich om en liep weg.

Toen kwam Sterne naar beneden. "Mooi!" zei mama. "Jou heb ik net nodig!" Ze pakte Sterne op en zette hem bij de muis. "Kun jij de muis even weghalen?" vroeg mama. Sterne keek naar de muis. Hij liep niet weg, maar snuffelde even.

"Ja, precies," zei mama. "Pak de muis maar op en breng hem weg."

Sterne keek even van de muis naar mama en weer terug. Mama zuchtte. "Nou, aan jullie heb ik ook niets," zei ze. "Ik doe het zelf wel even. Jakkie."

Ze liep naar de gangkast, pakte stoffer en blik, en zwiep! De muis was verdwenen. Sterne keek verbaasd toe.

Toen was het etenstijd voor Rachel. Mama zette haar in de kinderstoel en pakte een potje fruit. Lepeltje voor lepeltje ging het fruithapje naar binnen. Maar ondertussen zat Sterne nog steeds om zich heen te kijken. Net lag hier nog een muis, hij wist het zeker! En de muis was dood, dus weglopen kon hij niet. Maar nu was de muis verdwenen. Zoekend keek hij om zich heen.

Uiteindelijk liep hij naar mama en keek omhoog. "Weet jij soms waar de muis gebleven is? Ik zoek maar en ik zoek maar, en ik kan hem nergens zien."

Tja, de muis was al weggegooid. "Lieve Sterne," zei mama tegen de kat. "Als je weer een nieuwe muis vangt, zou je die dan buiten willen laten? Dank je wel!"

Sterne wandelde weer weg en snuffelen aan de krabpaal. Misschien lag zijn muis dààr wel.

En Rachel? Die at haar hapje verder op. Bijna zonder te knoeien.